راننده توسط سازمان ملل استخدام می‌شود تا یک عکاس جنگی مجروح به نام هاروی جیکوبز را از یک منطقه جنگی نجات دهد. در حین خروج، جیکوبز از وحشتی که به عنوان عکاس شاهدش بوده با راننده صحبت می‌کند، اما از ناتوانی خود در کمک به قربانیان جنگ ابراز تاسف می‌کند. جیکوبز در پاسخ به کنجکاوی راننده درباره علت عکاس شدنش، می‌گوید که مادرش چگونه دیدن را به او آموخته است. او فیلم لازم برای گزارش نیویورک تایمز و همچنین پلاک‌های جنگی خود را به راننده می‌دهد تا به مادرش برساند. وقتی به مرز می‌رسند، با نگهبانی مواجه می‌شوند که با شروع عکاسی جیکوبز، اسلحه می‌کشد؛ جیکوبز در واقع تلاش می‌کند خود را به کشتن دهد. راننده از میان رگبار گلوله‌ها به سمت مرز می‌راند، اما متوجه می‌شود جیکوبز با گلوله‌ای که از صندلی عبور کرده کشته شده است. راننده به آمریکا می‌رود تا با مادر جیکوبز ملاقات کند، خبر برنده شدن جایزه پولیتزر او را بدهد و پلاک‌ها را تحویل دهد، اما متوجه می‌شود که مادر او نابیناست.

اوتیلیا همزمان از داشتن بدنی که مظهر کمال زنانه است بهره‌مند شده و هم به خاطر خال زشتی که صورت زیبایش را خراب کرده، نفرین شده است.